Przeskocz do treści

Prelegenci

Dr. David Cross

Jest dyrektorem w Instytucie Rozwoju Dziecka imienia Karyn Purvis i profesorem Wydziału Psychologii TCU. Kierując Instytutem realizuje swoją misję badacza, edukatora i popularyzatora podejścia TBRI, aby poprawić życie dzieci z trudnych miejsc. Wraz z nieżyjącą dr. Karyn Purvis, dr Cross stworzył skoncentrowaną na zaufaniu relacyjną interwencję (TBRI®), holistyczną, opartą na przywiązaniu, z myślą o dzieciach z trudnych miejsc, które doświadczyły krzywdzenia, przemocy, zaniedbania i wielokrotnych zmian środowiska opiekuńczego. Jednak jej zasady odnoszą się do wszystkich dzieci. W krótkim filmie opowie o tej metodzie.

„Czym jest podejście TBRI?” – film

Alina Kaźmierczak

Ambasadorka programu „Sukces to ja!”, certyfikowany trener metody Points Of You®, szkoleniowiec, coach, dyrektor przedszkola, w latach 2013-2015 doradca w Leszczyńskim Centrum Biznesu w Lesznie. Obecnie pracuje na rzecz dzieci, młodzieży i kobiet. Realizuje się w edukacji formalnej, pracując na co dzień w przedszkolu oraz nieformalnej, prowadząc szkolenia, warsztaty i spotkania konsultacyjno-coachingowe oraz rozwojowe.  Od 2010 r. współpracuje z ZDZ w Poznaniu, realizując szkolenia z zakresu umiejętności miękkich, aktywizacji zawodowej, podstaw psychologii i pedagogiki, zarządzania. Od 2017 r. pracuje dla Fundacji Sukcesu Pisanego Szminką wspierając i aktywizując kobiety, organizując spotkania rozwojowe i warsztaty na terenie Wielkopolski.

„Mam wpływ na kryzys”

To krótki warsztat łączący w sobie filozoficzną mądrość, zaawansowane narzędzia coachingowe metody Points Of You®, emocje, obrazy i słowa oraz intuicyjną wypowiedź. Ćwiczenia zastosowane podczas niego pozwolą skontaktować się ze sobą i na nowo odkryć tym, kim dzisiaj JESTEŚ, stanąć twarzą w twarz z tym, kim MOŻESZ BYĆ oraz swoim POWOŁANIEM w konfrontacji z trudną pracą na rzecz dzieci objętych rodzinną opieką zastępczą oraz pojawiającymi się kryzysami.
Warsztat poprowadzi w podróż przez autentyczność, integralność, wizję i unikalną historię osobistą do odkrywania swojego wpływu na sposoby radzenia sobie w obliczu kryzysu.

Cele:
  • odkrywanie swojego potencjału i możliwości w obliczu kryzysu,
  • spojrzenie na pełnioną przez siebie funkcję w systemie pieczy zastępczej z innej perspektywy,
  • rozwój kompetencji zawodowych i społecznych poprzez poszerzanie samoświadomości,
  • zapoznanie z filozofią unikalnego narzędzia Points of You®,
Korzyści dla uczestników:
  • poszerzenie wiedzy i wzbogacenie umiejętności pokonywania kryzysów,
  • zmiana podejścia do własnych kryzysów,
  • wyjście poza ramy automatycznego myślenia i działania,
  • możliwość pracy na własnych emocjach
Czego dotyczy warsztat?

Poszukiwania sensu pracy na rzecz dzieci objętych rodzinną opieką zastępczą i odpowiedzenia sobie na pytania: Czym dla mnie jest kryzys? Z jakimi kryzysami przychodzi mi się zmierzyć? Jak reaguję na kryzys? Jakie znam sposoby radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych? Jak kryzys wpływa na moje życie zawodowe i osobiste? Jaki mam wpływ na kryzys? Jak odnaleźć szczęście mimo kryzysów?

Anna Krawczak

Antropolożka i badaczka Interdyscyplinarnego Zespołu Badań nad Dzieciństwem Uniwersytetu Warszawskiego, doktorantka w Instytucie Kultury Polskiej UW, gdzie bada dyskurs wokół dawstwa heterologicznego. Przez wiele lat sprawowała funkcję przewodniczącej Stowarzyszenia na rzecz Leczenia Niepłodności i Wspierania Adopcji „Nasz Bocian”, którego nadal jest członkinią. Prywatnie od 2016 roku pełni funkcję niezawodowej rodziny zastępczej. Aktualnie zajmuje się badaniami nad adopcją.

„Rodzina, pokrewieństwo, czas. Kiedy antropolog wchodzi w system.”

Niewiele jest kategorii równie jasnych i niejasnych, co „rodzina”. Różne dyscypliny nauk społecznych proponują własne definicje porządkujące, które jednak niekoniecznie pokrywają się z rzeczywistymi praktykami wokół pokrewieństwa i relacji podejmowanymi przez grupy, kultury i społeczności. Jak wykazały niedawne badania Agaty Stanisz (Stanisz 2014), choć Polacy deklarują przywiązanie do idei wielopokoleniowej rodziny opartej na więziach krwi, w rzeczywistości aktywnie negocjują kształt rodziny włączając w nią często osoby bliskie emocjonalnie, ale niespokrewnione, a wyłączając krewnych, w tym wstępnych i zstępnych, z którymi nie odczuwają relacyjnej więzi. Istotnym pośrednikiem w tych negocjacjach staje się czas, który stanowi swoisty probierz relacji, jej jakości, ale też wzajemnych emocjonalnych wymian oraz świadczeń.

W swoim wystąpieniu poddam zatem refleksji niejednoznaczność definicji i praktyk wokół pokrewieństwa w kontekście mijającego czasu, zarówno z punktu widzenia aktywnej antropolożki, jak i opiekunki zastępczej pracującej w ramach określonego systemu polityki rodzinnej. Pytania, z jakimi chciałabym wspólnie się skonfrontować to: czy praktyki rodzin zastępczych odpowiadają celom ustawowym, w tym założeniu reintegracji dziecka z rodziną pochodzenia? Czy w Polsce możliwa jest rodzinna piecza krótkoterminowa? Jakie negocjacje podejmuje się w tym celu  z systemem i w czyim imieniu się to robi: rodzin biologicznych, rodzin zastępczych, czy w imieniu dzieci? Czy czas, w tym przypadku czas rozłąki z rodzicami, jest kategorią obiektywną i mającą jednakowe biograficzne znaczenie dla dorosłych i dzieci? Czy w sytuacji spiętrzenia perspektyw, często odrębnych interesów i światopoglądów, możliwe jest dążenie do wspólnego celu i czy jest on faktycznie wspólny?

Moje wystąpienie z jednej strony będzie czerpać ze współczesnych teorii antropologii rodziny, ale z drugiej – z autoetnograficznej metody badawczej, z której korzystam, aby obserwować działania i praktyki swojej rodziny na tle polskiego systemu polityki rodzinnej.

Barbara Grenda

Pedagog, biegły sądowy i mediator w sprawach cywilnych, rodzinnych i opiekuńczych, trener programów szkoleniowych dla rodziców. Aktywnie zaangażowana w reformę systemu opieki nad dzieckiem w 1999 roku, a następnie w latach 2010/11 uczestniczyła w pracach Komisji Rodziny i Polityki Społecznej przy Senacie RP konsultując powstającą ustawę o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. Od 25 lat zawodowo związana z Ośrodkiem Adopcyjnym w Pile. Od 2012 roku pełni funkcję Kierownika Wielkopolskiego Ośrodka Adopcyjnego w Poznaniu w Regionalnym Ośrodku Polityki Społecznej w Poznaniu.

„Dziecko w procesie zmiany domu”

Celem wystąpienia jest omówienie problematyki związanej z procesem zmiany miejsca zamieszkania i sytuacji prawnej dziecka. Rodzina biologiczna będąca w zainteresowaniu służb stojących na straży dobra dziecka jest zobowiązana do współpracy zarówno z asystentami rodziny i pracownikami socjalnymi ośrodków pomocy społecznej jak również z kuratorami sądowymi, którym sąd ingerując w wykonywaną władzę rodzicielską zarządził nadzór sądowy. W sytuacji kiedy pomoc służb nie przynosi pożądanych efektów, a w rodzinie biologicznej nadal występują różnego rodzaju dysfunkcje wówczas dzieci na mocy postanowienia Sądu zostają umieszczone w rodzinnej lub instytucjonalnej pieczy zastępczej. Taka zmiana wywołuje w dziecku ogromne emocje, w których przeżywa wielką stratę.


Ta trauma będzie z nim do końca życia. Zdarza się, że rodzice biologiczni wykazują zaangażowanie w poprawę swojej sytuacji i decyzją sądu dzieci wracają do domu. Za takim przykładem można oszacować, że ponad połowa dzieci która wraca do domu narażona jest na ponowną ekspozycje doświadczania przemocy ze strony rodziców. Kiedy tak się dzieje sąd ponownie ingeruje we władzę rodzicielską a dzieci po raz kolejny trafiają do pieczy zastępczej. Dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, stabilizacji i przynależności. Sędziowie rodzinni w swej praktyce wiele razy dają szanse rodzicom biologicznym zapominając, że na szanse przede wszystkim zasługują dzieci. Jeśli postępowanie w sprawie pozbawienia władzy rodzicielskiej trwa wiele lat, dziecko nie ma szans na rodzinę adopcyjną, a jego domem do uzyskania pełnoletności jest rodzina zastępcza lub placówka opiekuńczo – wychowawcza. Zespoły do spraw okresowej oceny sytuacji dzieci wskazują, że bardzo często wychowankowie domów dziecka stają się również wychowankami młodzieżowych ośrodków socjoterapeutycznych lub młodzieżowych ośrodków wychowawczych. Umieszczenie dziecka w rodzinnej pieczy zastępczej, jest dla niego namiastką rodziny, al. funkcjonowanie rodzin zastępczych również przebiega różnie. Rodzice zastępczy albo związują się z dzieckiem zbyt mocno emocjonalnie albo taktują dziecko jako osobę, którą musza się opiekować. Nie trzeba nawet mówić, że ani jedna ani druga forma nie jest dla dziecka dobra. Zadaniem rodziny zastępczej jest przede wszystkim stworzyć dziecku bezpieczne warunki do prawidłowego funkcjonowania, a następnie przygotować do zmiany środowiska i nawiązania bezpiecznych relacji z rodziną adopcyjną. Zadaniem rodziny adopcyjnej natomiast jest podtrzymywanie relacji dziecka z dotychczasową rodziną zastępczą aby proces zmian był dla niego łatwiejszy, a nawiązane więzi procentowały w dorosłym życiu emocjonalnym.

 

Agnieszka Oracz-Zawistowska

Od 2004r. związana zawodowo z Warszawskim Centrum Pomocy Rodzinie, początkowo w obszarze placówek opiekuńczo-wychowawczych, ośrodków adopcyjno-opiekuńczych, ośrodków interwencji kryzysowej, domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży.
Od 2012r. jako Zastępca Kierownika Działu ds. Pieczy Zastępczej współtworzyła Zespoły ds. rodzinnej pieczy zastępczej i brała udział w wypracowywaniu standardów pracy koordynatorów rodzinnej pieczy zastępczej.
Od lipca 2017r. Kierownik Działu ds. Pieczy Zastępczej i współautorka rozwoju wsparcia specjalistycznego dla osób sprawujących pieczę zastępczą oraz ich wychowanków, a także programu szkoleniowego dla kandydatów do pełnienia funkcji rodziny zastępczej niezawodowej, zawodowej, prowadzenia rodzinnego domu dziecka „Rodzina-Bezpieczna Baza-Dom”.

„Kandydat? Jak go pozyskać? Perspektywa i doświadczenia m.st. Warszawy. ”

Piotr Rydzewski

Inicjator kampanii społecznej Rodzina Jest dla Dzieci, wicedyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Łodzi, z wykształcenia matematyk oraz absolwent bankowości, psychologii i zarządzania opieką społeczną, prywatnie ojciec czworga dzieci i wolontariusz uczący matematyki na oddziale onkologicznym.

„Jak skutecznie i ciekawie promować rodzicielstwo zastępcze?”

Łódź wystartowała z kampanią społeczną Rodzina Jest dla Dzieci jesienią 2017 r. A wystartowała z trudnej pozycji. Jako miasto, które ma wielkie potrzeby. W ponad 20 łódzkich domach dziecka, tych instytucjonalnych, przebywało wówczas 580 dzieci, w tym wiele poniżej 10. roku życia. To ogromna grupa, dla której trudno jest znaleźć nowe, kochające domy „na już”. Zdawaliśmy sobie sprawę, że stoimy przed nie lada wyzwaniem. Początkowo kampania mówiła o likwidacji części placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz zastąpieniu ich rodzinami zastępczymi. Nagłośnienie tematu w mediach okazało się dobrym rozwiązaniem (bo wreszcie temat rodzicielstwa zastępczego pojawiał się regularnie), ale jednocześnie wywołało opór w środowisku dyrektorów i pracowników placówek. Wiedzieliśmy z doświadczeń innych miast, że do takich sytuacji będzie dochodzić.

Uznaliśmy, że o naszych działaniach na rzecz dzieci po przejściach i ich bliskich chcemy opowiadać publicznie, m.in. w mediach społecznościowych. Dlatego przed rokiem powstał facebookowy profil kampanii oraz strona www.rodzinajestdladzieci.pl, na których piszemy o już istniejących rodzinach zastępczych oraz zachęcamy do tworzenia nowych.

Jednocześnie od samego początku docieramy do różnych grup społecznych bardziej bezpośrednio, chodząc na spotkania, odpowiadając na pytania i rozdając ulotki. Jedną z nich są osoby z łódzkich parafii. W promowaniu pomagają nam przedstawiciele organizacji pozarządowych, kościoła katolickiego i innych wyznań.

Kampania jest również stale obecna w łódzkich szkołach i przedszkolach. W niektórych z nich spotykaliśmy się z całymi radami pedagogicznymi. I to im opowiadaliśmy o rodzicielstwie zastępczym, a oni przekazywali informację rodzicom swoich uczniów i przedszkolaków. Zdarzyło się, że kandydatami na rodziców zastępczych okazywali się sami nauczyciele.

Chcemy, by ulotki kampanii znalazły się docelowo we wszystkich miejskich placówkach zdrowia: szpitalach i przychodniach, a z czasem także w wielu innych miejscach. Nowych rodzin szukamy również za pośrednictwem spotu, do którego głosu użyczył aktor Piotr Fronczewski. Był i jest on wyświetlany m.in. w łódzkiej komunikacji zbiorowej, w niektórych kinach, Atlas Arenie, regionalnej telewizji Toya oraz pociągach Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej.

Cały czas rozszerzamy pole naszych działań i próbujemy różnych metod ufając, że w perspektywie kilku lat każdy obywatel naszego miasta będzie wiedział czym jest rodzicielstwo zastępcze. A niektórzy z nich dołączą do grona osób otwartych, by zaopiekować się dziećmi ‚po przejściach’.

Obecnie nasz profil na Fb ma ponad 4,6 tys. polubień. Dzięki temu w przestrzeni on-line kampania Rodzina Jest dla Dzieci wyszła poza granice Łodzi i promuje rodzicielstwo zastępcze także wśród mieszkańców innych polskich miast.

Adam Szponka

Ukończył Wydział Nauk Ekonomicznych i Zarządzania na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, od 2004 r. zaangażowany w zadania związane z wdrażaniem projektów finansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego. Od 2007 r. odpowiedzialny za realizację komponentu regionalnego Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki w Województwie Kujawsko-Pomorskim, w 2014 r. członek zespołu negocjacyjnego odpowiedziany za przygotowanie i negocjacje z Komisją Europejską Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2014-2020 w zakresie EFS. Od 2015 r. Dyrektor Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej w Toruniu odpowiedzialny m.in. za realizację projektów o zasięgu regionalnym jak i krajowym w tym projektu partnerskiego „Rodzina w Centrum” ukierunkowanego na wsparcie systemu pieczy zastępczej oraz pilotażowego projektu „Pogodna Jesień na Kujawach i Pomorzu”, w ramach którego testowane są alternatywne metody zabezpieczenie usług opiekuńczych m.in. pomoc sąsiedzka, usługi terenowego opiekuna a także teleopieka.

„Piecza zastępcza w województwie kujawsko-pomorskim, wyniki projektu ‚Rodzina w centrum’ ”

„W jak współpraca” – prezentacja pokazuje założenia modelu współpracy jednostek pomocy społecznej różnych szczebli na rzecz włączenia społecznego oraz wsparcia systemu pieczy zastępczej. 
 

Początkiem podjętych działań staje się „Rodzina w Centrum„ czyli projekt finansowany ze środków UE obejmujący swym zasięgiem całe województwo realizowany przez powiatowe i wojewódzkie instytucje pomocowe. Oprócz szeregu zadań wykonywanych na rzecz rodzin, staje się motorem do pogłębiania współpracy, dyskusji i poszukiwania nowych rozwiązań. Przyjęty model, dzisiaj  jest innowacją na skalę krajową pokazując potencjał jaki płynie ze wspólnego działania.

Jolanta Zmarzlik

 

„Dziecko wykorzystywane seksualnie – strategie pomocy” – WARSZTAT

Wykorzystywanie seksualne dzieci jest problemem dotyczącym wielu dzieci. Około 1 z 7 dziewczynek i 1 z 25 chłopców doświadcza wykorzystania seksualnego przed 18 rokiem życia.

Wykorzystywanie seksualne jest doświadczeniem traumatycznym i zawsze wymaga specjalistycznej pomocy zarówno na poziomie diagnozy jak i pomocy dziecku. Rodzina, w której takie dziecko zostaje umieszczone musi być objęta wsparciem i pomocą różnych specjalistów. Cierpienie jakiego doświadcza dziecko rujnuje jego psychikę, niszczy podstawowe zaufanie do dorosłych i całego otoczenia, determinuje relacje dziecka z domownikami, obciąża emocjonalnie rodziców zastępczych, często konfrontując ich z doświadczeniami przekraczającymi ich zasoby życiowe i zdolności adaptacyjne.

Dzieci, które doświadczyły przemocy seksualnej, zazwyczaj zachowują się w sposób bardzo prowokacyjny i uwodzicielski, przy czym zachowania te są nieodpowiednie do wieku dziecka. Pojawia się wczesna masturbacja, również nieadekwatna do rozwoju dziecka. Opiekunowie zauważają  także agresję seksualną wobec rówieśników, Dzieci małe w zabawy seksualne angażują także rówieśników.

Dziecko wykorzystane seksualne  doświadcza silnego poczucia winy wynikającego z tego, że czuje się ono odpowiedzialne za zachowanie napastnika, poczucia bycia „złym”, poczucie stygmatyzacji. Dziecko skrzywdzone seksualnie doświadcza całej gamy trudnych emocji i uczuć.  Agresja, zamknięcie w sobie, izolacja, apatia, malkontenctwo najczęściej są cichym wołaniem o pomoc.

Niestety, przedszkolaki czy uczniowie, którzy doświadczyli przemocy seksualnej są też często zamknięci w sobie. Odczuwają wstyd, ale jednocześnie mogą dawać do zrozumienia, że skrywają tajemnicę.
Samookaleczenia, próby samobójcze, popadanie w uzależnienia, bóle brzucha, nudności, to objawy występujące u nastolatków. Choć te objawy i zachowania mogą wskazywać również na problemy innego rodzaju, występują nader często u dzieci molestowanych seksualnie.

Trzeba jednak pamiętać, że te wszystkie objawy, jakkolwiek są ważne, nie stanowią jednak dowodu na molestowanie dziecka. – Jedynymi mierzalnymi i obserwowalnymi symptomami molestowania jest ciąża i choroby weneryczne.

Opiekunowie dzieci wykorzystanych stają przed wyzwaniem odbudowania normatywnego świata dziecka, przywrócenia mu dzieciństwa i zdolności do prawidłowego rozwoju mimo doświadczenia tak mocno zakłócającego zdarzenia.

Jak pomóc dziecku, jak chronić inne dzieci, jak zadbać o siebie i własne małżeństwo – to pytania, na które odpowiedzi poszukamy wspólnie na spotkaniu poświęconym strategii pomocy straumatyzowanemu dziecku i rodzinie.

Sylwia Łysakowska

Ekonomistka, pedagog, rodzic zastępczy, Wiceprezes Mazowieckiej Fundacji Rodzin Zastępczych, doktorantka PEDAGOGIUM WSNS, specjalista z zakresu organizacji pomocy społecznej, trener w pracy z osobami dorosłymi, dziećmi i młodzieżą. Hobby: prawdziwe to praca w ogrodzie, robienie na drutach, prace plastyczne z dziećmi, przygotowywanie przedstawień z dziećmi.

Joanna Srebnicka

Od 2006 roku pracuje w „Fundacji Przyjaciółka” gdzie zajmuje się koordynacją programów wspierających świetlice środowiskowe oraz wolontariatem w rodzinach zastępczych. Jako trener Koalicji na Rzecz Rodzinnej Opieki Zastępczej prowadzi szkolenia dla rodzin zastępczych, adopcyjnych oraz innych pracowników systemu pieczy zastępczej. Jako kurator społeczny pracuje z dziećmi i rodzinami zagrożonymi wykluczeniem społecznym, demoralizacją oraz będącymi w konfliktach okołorozwodowych. Przez wiele lat prowadziła zajęcia w Akademii Nauki oraz Warsztaty Umiejętności Społecznych.

„Interwencja Relacyjna Oparta na Zaufaniu (TBRI®) – praca z dziećmi w oparciu o więź.”

TBRI® to jedyne w swoim rodzaju holistyczne, interdyscyplinarne podejście, które koncentruje się na budowaniu przywiązania (więzi) z dzieckiem.

TBRI® jest oparte na badaniach naukowych i doświadczeniu rodziców z całego świata. Sprawdza się w wychowaniu każdego dziecka, także Twojego.

Powstała z myślą o dzieciach z trudnych miejsc – dzieciach, które doznały krzywdzenia, przemocy, zaniedbania i zmian środowiska opiekuńczego, wychowujących się w rodzinach zastępczych i placówkach opiekuńczo-wychowawczych. Obecnie, z sukcesem, stosują ją rodzice w codziennym byciu z własnymi dziećmi.

TBRI® nie jest metodą wychowawczą. Nie dajemy prostych rozwiązań.

Na Warsztatach wprowadzimy uczestników w zasady TBRI, pokażemy, dlaczego warto poznać je bliżej, jak zmieniła ona życie rodzin i jak uzdrawia ona dzieci z trudnych miejsc.

Zuzanna Łaczyńska-Stec

Pedagog, politolog, pracownik socjalny. Z pomocą społeczną związana od 24 lat, od 2003 roku pracuje w obszarze pieczy zastępczej. Od 2012 roku pełni funkcję Kierownika Zespołu ds. rodzinnej pieczy zastępczej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Gdyni, realizując zadania organizatora rodzinnej pieczy zastępczej. Członek Zespołu Interdyscyplinarnego w Gdyni oraz Gdyńskiej Koalicji na rzecz Gminnych Programów Przeciwdziałania Uzależnieniom.

Franciszek Bronk

Z wykształcenia politolog, pedagog i pracownik socjalny. Przez ponad dekadę prowadzący wielofunkcyjną placówkę opiekuńczo-wychowawczą. Od ponad dziesięciu lat współzarządzający pomocą społeczną w Gdyni, która była wyróżniana za innowacyjne rozwiązania w obszarze pracy socjalnej. Wielokrotnie nagradzany – w tym: dwukrotnie Nagrodą Specjalną Ministra MPiPS, Srebrnym Drzewkiem – nagrodą Marszałka Województwa Pomorskiego, odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Civitas e Mari. Ponadto żonaty, czynny motocyklista, kajakarz, właściciel dwóch psów i kota.

„Gdyński akumulator wsparcia pieczy zastępczej”

Zapraszamy Państwa na 90 minutową wycieczkę  do Gdyni. Podczas warsztatów spróbujemy odbyć intelektualną przechadzkę w głąb siebie, która może doprowadzić nas do odpowiedzi na kluczowe pytania dotyczące tego czego oczekują od siebie wspierani i wspierający, jak pogodzić te oczekiwania, jakie cechy powinna mieć dobra oferta wsparcia, kiedy wsparcie działa a kiedy jest jedynie jego imitacją. Pokusimy się o zadanie sobie pytania jak dodawać skrzydeł naszym działaniom poprzez skuteczne uzyskiwanie przychylności sektora biznesowego w zakresie wspierania inicjatyw na rzecz rodzicielstwa zastępczego. Pokażemy państwu „gdyński akumulator wsparcia”, to jak skupia dobrą energię do działania i pomagania, jak wyzwala z ludzi potencjał dzielenia się wiedzą, doświadczeniem, mądrością potrzebną do codziennego podejmowania trudu zmiany na lepsze życia naszych dzieci i nas samych. U nas nie ma pustych baterii – generujemy atomową energię by błyszczeć. Ty też tak możesz!